In de rubriek De Verzamelaar gaat Patricia de Ryck op zoek naar mensen met uiteenlopende verzamelingen. In deze aflevering vertelt Juliana De Maayer uit Nieuw-Namen over haar verzameling olielampen.

Juliana De Maayer: Voor mijn verjaardag kreeg ik altijd een lamp. Foto Wim Kooyman

Met de komst van de elektriciteit zijn veel olielampen verloren gaan. Een groot aantal lampen wordt weggegooid, anderen krijgen een plaats op zolder of in een kelder. Dat ze toch wel eens van pas kunnen komen, kan Juliana De Maayer zich nog goed herinneren. "Twee jaar geleden met de stroomstoring hebben we een aantal olielampen in gebruik genomen, zodat we toch licht hadden." Ze verzamelt sinds de jaren zestig olielampen. "Het begon met een aantal lampen die we van familieleden hebben gekregen. Daarna namen we ze ook mee van de rommelmarkten en van antiquairs. Voor mijn verjaardag kreeg ik altijd een lamp." Inmiddels telt de verzameling ruim honderdvijftig lampen uit grootmoeders tijd die uitgestald staan in de woonkamer. Aan iedere lamp zit een verhaal vast. Zo zijn er de koperen lampen die vroeger door de Parijse prostituees werden gebruikt. De voorbijganger kon aan de kleur van het lampje - rood, groen of blauw - zien of er nog klanten voor hem waren. Uren kunnen Juliana en haar echtgenoot Richard Bleijenberg er over vertellen. Deze kennis hebben ze van mensen die de lampen vroeger gebruikt hebben. "Zij konden precies vertellen waar een lamp voor diende. Zo namen ze dit lampje mee voor het slapen gaan", vertelt Juliana, terwijl ze een lampje met handvat laat zien. Het is moeilijk om te zeggen uit welk jaartal de lampen komen. "Er staan geen jaartallen op, maar als je een 'snotneus' ziet, moet je toch denken aan voor 1900", valt haar man haar bij. Waar we met name Belgische lampen terug vinden in deze verzameling, zit er ook een exemplaar uit Australië bij. "Jaren geleden kregen we bezoek van een man die naar Australië geëmigreerd was. Toen hij de lampen zag, vertelde hij dat hij ook nog een lamp had. Als hij weer thuis was, zou hij de lamp opsturen. Dat kun je natuurlijk wel beloven, maar wij geloofden het in eerste instantie niet. Tot hij opeens aan kwam." Veel bezoekers kijken geïnteresseerd naar de lampen en willen er van alles over weten. Maar er zijn ook mensen die er niets mee hebben. “Iemand vond het hier net zo'n schietkraam", vertelt Juliana lachend. Zelf geniet Juliana van de schoonheid van de lampen. De familie-exemplaren hebben voor haar de meeste waarde. "Je kunt overal lampen kopen, maar deze zijn onbetaalbaar." Haar man kijkt op een andere manier naar de verzameling. "Als je naar al die lampen kijkt, kun je er wat van leren. Haal je een aantal lampen weg, dan vermindert die educatieve waarde. Hopelijk krijgen ze later een plaats in een museum."

Van onze verslaggever