Mogen uw zonen en dochters nog alleen het bos in?

Bang van een kikker

Richard is een natuurgids die al heel zijn leven door het Land van Saeftinghe en aanpalende polders zwerft, hij kent dat terrein dat zich tientallen kilometers uitstrekt, hij zal me kunnen helpen! 'Maar jongen, waar gij nog over spreekt! Dat wordt niet meer gedaan! Ze zitten allemaal achter hun computer!' Dan volgt een tirade, een monoloog die moeilijk te stoppen is: 'Paaseieren zoeken, daarvoor komen ze nog buiten. Maar voor de rest? Nikske! Ik ben ongerust over die komende generaties, die gaan niet meer houden van de natuur. Want hoe leert ge houden van de natuur? Door van kinds af bezig te zijn in de natuur. Ja, ze denken dat ze slim zijn en alles weten van de natuur, want mijnheer, wij leren toch over Het Milieu?! Dat leren ze dan op school en dat halen ze dan uit de computer: ons milieu is bedreigd en ons milieu is kwetsbaar, en si en la. En wat onthouden ze: dat ze in de natuur niks kapot mogen doen en nergens mogen aankomen! Maar zo worden ze misvormd!'

'Een kind moet toch een paddenstoel en een watersalamander en een meikever op zijn hand hebben gevoeld en van dichtbij hebben gezien! Maar wat zie ik als ik op excursie ben met een klasje kinderen van elf, twaalf jaar? Dat ze bang zijn van een kikker! Ik schep er eentje uit het gras, maar bijna niemand durft ’m op zijn hand te pakken. En als er ineens een puit wegspringt voor hun voeten, dan schrikken ze! Maar ja, ze kennen die kikker alleen van het schoolbord of van het schermke thuis. En dat is de misvorming: dat het alleen maar kennis is en geen beleving.' 

'Als ik mieren aanwijs in het zand, dan zeg ik: ziet die mieren eens achter elkaar lopen gelijk soldaatjes! En zo geef ik een beeld, zo breng ik die mieren tot leven. En zo gaan die kinderen dat toch anders bekijken dan die oppervlakkige prentjes in hun schoolboek of op hun pc.'

Door Jan Hertoghs